(untitled) (Tabularium Historiae, 2025)
Czasy stanisławowskie (1764‒1795) stanowią niezwykły okres dla śledzenia procesów akulturacji cudzoziemców w warunkach głębokiej modernizacji społeczeństwa i w dużej mierze negacji jego dotychczasowej kultury sarmackiej. Rozległość transformacji stwarzała szerokie pole, na którym cudzoziemcy mogli zaistnieć. Prym wśród ośrodków przyciągających cudzoziemców wiódł dwór królewski Stanisława Augusta. W ślad za nim podążały środowiska magnackie, ale także akademickie oraz mieszczańskie, którym nie był obcy duch oświecenia. Mówiąc o akulturacji cudzoziemców w społeczeństwie Rzeczypospolitej, należy wziąć pod uwagę wzajemne przenikanie, a nie tylko przejmowanie wartości, cech, wzorców, praktyk, obyczajów pomiędzy odmiennymi kulturowo zbiorowościami. Cudzoziemcy stawali się nośnikami czy nawet kreatorami nowych postaw i zachowań kulturowych, ale też recypowali kulturę zastaną. Zasadnicze pytanie dotyczy zatem proporcji zachodzących pomiędzy tymi procesami.