Wielokulturowość grup etnograficznych regionu kujawsko-pomorskiego jako źródło lokalnych tożsamości w świetle badań archeologicznych (Tabularium Historiae, 2025)
Współczesna archeologia nie tylko odpowiada na pytania o to, co naprawdę wydarzyło się w przeszłości, ale coraz częściej inspiruje do zastanowienia, jaka jest dzisiejsza ranga tych wydarzeń, jak można je interpretować i wykorzystywać dla budowania i wzmacniania oczekiwanych relacji społecznych. To, co ważne dla tożsamości narodowej, ma swoje odpowiedniki na poziomie tożsamości regionów współtworzących narodową jedność. W wypadku województwa kujawsko-pomorskiego dysponujemy udokumentowaną bazą źródłową 46 tys. zewidencjonowanych stanowisk archeologicznych, które re prezentują prawie wszystkie wpływy kulturowe obecne na ziemiach polskich od końca epoki lodowcowej. Z drugiej strony, tylko niewielka ich część, ze względu na wyjątkową wartość, weszła do kanonu lokalnej tożsamości po szczególnych regionów województwa kujawsko-pomorskiego, obejmujących Krajnę, Bory Tucholskie, Kociewie, ziemię chełmińską i dobrzyńską, Kujawy oraz Pałuki. W każdym z tych regionów województwa kujawsko-pomorskiego wskazać można stanowiska archeologiczne, wokół których budowa na jest tożsamość lokalnych wspólnot społecznych. Są to obiekty tak znane, jak Biskupin na Pałukach, Wyrzysk-Osiek na Krajnie, Kałdus na ziemi chełmińskiej, Krusza Zamkowa i Wietrzychowice na Kujawach czy Mszano koło Brodnicy. Wydobyte z nich zabytki przyczyniły się do rozwoju dyscypliny naukowej archeologii. Ich wkład w budowanie kujawsko-pomorskiej tożsamości regionalnej jest godny najwyższej uwagi, szczególnie w kontekście archeologii tożsamości.