Poszukiwanie tożsamości w przestrzeni miasta na przykładzie Bydgoszczy (początek XX wieku–1939 rok) (Tabularium Historiae, 2025)
Bydgoszcz pod koniec XVIII wieku znajdowała się w zaborze pruskim (z krótką przerwą 1807‒1815 – Księstwo Warszawskie). W okresie dynamicznego rozwoju miasta (od ok. 1840 r.) architekturę i urbanistykę wzorowano na pruskiej i cesarsko-niemieckiej. Początek XX wieku rozpoczął proces budzenia się świadomości narodowej, którego symbolem była budowa kościoła pw. Świętej Trójcy (1913). Po powrocie miasta do Polski w 1920 roku poszukiwania tożsamości odbywały się na kilku płaszczyznach: poszukiwanie śladów polskiej historii (związane z pracami konserwatorskimi), wykorzystywanie stylów narodowych (kościoły, architektura mieszkaniowa), wybór miejsca zamieszkania przybywających do miasta Polaków (poszukujących elementów architektonicznych w opozycji do architektury bydgoskiej przełomu XIX i XX w.). Istotna dla tych procesów była zmiana nazw ulic i dostrzeżenie analogii do architektury światowej w krajobrazie miejskim („Wenecja” bydgoska) czy polskiej („Sukiennice” bydgoskie). Artykuł jest próbą odpowiedzi na pytanie, czy ukierunkowana odrębność form architektonicznych i funkcjonalnych, układów urbanistycznych jest nadal czytelna w układzie przestrzennym Bydgoszczy?