TV-series and its characters in the educational space
DOI:
https://doi.org/10.34767/PP.2007.01.13Abstract
This paper is dedicated to considerations covering with their range the questions of pop culture in a broad sense. It is an attempt to indicate some problems, occurrences concerning the role of a TV-series and its characters in the educational space. Special emphasis is put to the cosiderations over a TV-series and its characters in different contexts. The idea of this article is to show that a character in TV-series may be and is an educational partner; what is more, he may be an important “element” of the educational space. The text is to search for the answer why people in the whole world choose their heroes from a wide offer created by the pop culture and who become their authorities, examples to follow, inspiration, in short words: why they [the heroes] are admired by the spectators, the recipients? The theses given in this article prove that a TV-series may play and plays an important role in a life of a young person, and he in turn dedicates his time to it. Treating a TV-series with a distance, with a wink, without a dangerous emotional engagement is nothing wrong, on the contrary, it may teach a lot, enrich, which the considerations in this article try to convince of. A young person should not be left alone with a TV-series and his own juvenile fears, emotions, because it may cause that he starts considering the characters as live persons, the only ones, real, understanding friends, and in extreme situations even lead to addiction. This article covers among others the following questions: an attitude of traditional pedagogy towards pop culture, a role of a TV-series and its characters in the lives of young people and educational values of a TV-series.
References
Helman A. (1991). Za co kochamy i dlaczego nienawidzimy seriali. Kino, 5, s. 18-20.
Izdebska J. (1998). Telewizja i inne media zagrażające współczesnej rodzinie. W: W. Strykowski (red.), II Międzynarodowa Konferencja Media a Edukacja. Poznań: Wydawnictwo eMPi2.
Jankowski M. (2004). Kulturowe oddziaływanie telewizji w epoce reality shows. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek.
Jaraczewska K. (2005). Pasja nie tylko emerytów. Fakt TV — dodatek telewizyjny, 27.01-2.02.2005, s. 10-11.
Klin M. (2003). Chyba widziałem Pana w telewizji. Kultura Popularna, 1(3), s. 51-56.
Kwiek J. (2002). Reality show — nowy „partner” edukacyjny. W: S. Juszczak (red.), Edukacja medialna w społeczeństwie informacyjnym. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek.
Kwiek J. (2002a). Telenowela jako narracja. W: W. Strykowski (red.), IV Międzynarodowa Konferencja Media a Edukacja. Poznań: Wydawnictwo eMPi2.
Kwiek J. (2004). Telenowela o zasadności wykorzystania kiczu w edukacji instytucjonalnej. W: W. Strykowski (red.), Media a edukacja. Kompetencje medialne społeczeństwa wiedzy. Poznań: Wydawnictwo eMPi2.
Leppert R. (1997). Pedagogika — poszukiwanie pewności. Kraków: Impuls.
Melosik Z. (1999). Edukacja i przemiany kultury współczesnej (czyli czy teoria ponowoczesna jest pedagogice potrzebna). Teraźniejszość — Człowiek — Edukacja, 3, s. 27-40.
Melosik Z. (2000). Kultura instant — paradoksy pop-tożsamości. W: M. Cylkowska-Nowak, Edukacja — społeczne konstruowanie idei i rzeczywistości. Poznań—Koziegłowy: Wolumin.
Modleski T. (1991). Opera mydlana: wszystko dla Pań. Dialog, rok XXXV, 5, s. 140-152.
Muszyńska M., Milaszewska K. (2001). Big Brother — podglądanie rzeczywistości. W: A. Godzic, Podglądanie Wielkiego Brata. Kraków: Rabid.
Przetacznik-Gierowska M. (1985). Psychologia rozwojowa i wychowawcza wieku dziecięcego. Warszawa: WSiP.
Skrzypczak J. (1999). Popularna encyklopedia mass mediów. Poznań: Kurpisz.
Stachówna G. (1994). Seriale — opowieści telewizyjne. W: D. Czaja (red.), Mitologie popularne. Szkice z antropologii współczesności. Kraków: Universitas.
Wojciszke B., Baryła W. (2001). Podglądanie zamiast przed i po. Charaktery, 5, s. 12-18.
