Pampki – gzuby: poznawcze oraz integracyjne znaczenie borowiackiej gry planszowej
DOI:
https://doi.org/10.34767/PP.2026.01.07Słowa kluczowe:
pedagogika społeczna, dziedzictwo kulturowe, społeczność lokalna, animacja społeczno-kulturalna, integracja międzypokoleniowa, gra edukacyjnaAbstrakt
Pampki – gzuby to pierwsza gra planszowa promująca dziedzictwo kulturowe południowego krańca Borów Tucholskich. Powstała w ramach działań realizowanych z młodzieżą, której zadaniem było zaprojektowanie graficzne gry, ustalenie zasad oraz popularyzowanie jej w środowisku lokalnym (z wykorzystaniem różnych technik multimedialnych), nie tylko wśród rówieśników, lecz także dorosłych, w tym seniorów. Celem artykułu jest przedstawienie działań edukacyjno-animacyjnych jako procesu (re)konstrukcji relacji w społeczności lokalnej, której inspirację stanowi miejscowe dziedzictwo kulturowe.
Bibliografia
Brzezińska A.W. (2006). W poszukiwaniu korzeni kulturowych. W: A.W. Brzezińska, A. Hulewska i J. Słomska, Edukacja regionalna (s. 187–207). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Frąckowiak T. (2007). O pedagogice nadziei. Fascynacje i asocjacje aksjologiczne. Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza.
Giddens A. (2009). Życie w społeczeństwie posttradycyjnym. W: U. Beck, A. Giddens i S. Lash, Modernizacja refleksyjna. Polityka, tradycja i estetyka w porządku społecznym nowoczesności. Tłum. J. Konieczny. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Guzy-Steinke H. (2010). Tradycja kulturowa jako płaszczyzna inkluzji społecznej. W: J. Piekarski, T. Pilch, W. Theiss i in. (red.), Edukacja społeczna wobec problemów współczesnego człowieka i społeczeństwa. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.
Izdebska J. (2008). Dom rodzinny – dom ojczyzna. Bogactwo znaczeń. W: D. Lalak (red.), Dom i ojczyzna. Dylematy wielokulturowości. Warszawa: Międzynarodowe Centrum Adaptacji Narodowej.
Kobylińska K. (2024). Nauczanie oparte na grach jako metoda rozwijająca kompetencje kluczowe XXI w. na lekcjach matematyki na II etapie edukacyjnym. Warszawa: Ośrodek Rozwoju Edukacji.
Korolczuk R. i Zambrowska M. (2014). Pozwólmy dzieciom grać. O wykorzystaniu gier planszowych w edukacji matematycznej. Warszawa: Instytut Badań Edukacyjnych.
Kula M. (2002). Nośniki pamięci historycznej. Warszawa: Wydawnictwo DiG.
Kurowska K. (2018). Edukacyjny wymiar gier planszowych na podstawie gry „Ognisty podmuch”. Zeszyty Naukowe SGSP, 67(3), 111–132.
Lalak D. (2010). Życie jako biografia. Podejście biograficzne w perspektywie pedagogicznej. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Żak.
Mendel M. (2009). Heterotopologia jako odmiana myślenia o badaniach w polu pedagogiki społecznej. W: M. Ejsmont, B. Kosmalska i M. Mendel (red.), Obraz, przestrzeń, popkultura. Inspiracje badawcze w polu pedagogiki społecznej. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek.
Nikitorowicz J. (2009). Edukacja regionalna i międzykulturowa. Warszawa: Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne.
Okoń W. (2001). Nowy słownik pedagogiczny. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie Żak.
Simiński Ł. (2019). Katechetyczne wykorzystanie religijnych gier planszowych w przekazie treści wiary. Studia Katechetyczne, 15, 83–94.
Sławińska M. i Sapała B. (2020). Przedwojenne niemieckie gry planszowe dla dzieci w wieku przedszkolnym z terenu Prus Wschodnich – potencjał edukacyjny z historią w tle. Edukacja Elementarna w Teorii i Praktyce, 15, 2(56), 111–126.
Theiss W. (2004). Mała ojczyzna: perspektywa społeczno-edukacyjna (Tezy). Wieś Radomska, 7, 7–15.
Traba R. (2006). Historia – przestrzeń dialogu. Warszawa: Instytut Studiów Politycznych PAN.
Zielińska-Nowak K. (2021). Gra planszowa w komunikacji – problemy definicyjne. Homo Ludens, 1(14), 241–258.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
